ขอเป็นเพียงรากหญ้าสามาลณ์

คร้านเป็นอมรินทร์เสวยสวรรค์

The root of grass I"am,

Neglecting the kings of Heaven.

หนาวลมคลุมผ้าห่ม                             ปกลม     ก็หาย

เราไซร้บหนาวกาย                              แต่คู้

เพราะใจสั่นบคลาย                             ผิงไฟ     หาอุ่น

อยากพ้อสาวชาวไร่                             หากได้   คงหาย                  

                สาวอยู่เมืองเพชรไป่โน้น                  เรามัก     ปักทรวง

เพียงหนึ่งหญิงอันดวง-                     พุ่มแก้ว

มักนางแล้วหาลวง                               มักมั่น     บหวั่น

อดไป่หานานช้า                                  จักเอื้อย  คำมัก     

                น่าฮักหนอแก้วแวววาวเฮื้อนฟ้า                       พี่นี้มาเอื้อนเอ่ยเฉลยคำแม่นมั่น

หาได้มาปีนตาลแล้วลวงกัน                              เพิ่งรู้แก้วสวรรค์อยู่เมืองเพชรเล่าเอย

เปิดเรียนมาไม่กี่วันใกล้สอบแล้ว

ต้องรีบขยันอ่านหนังสือ

เด๋วว่างๆ นะ กำลัง เขียนกลอนใหม่ๆอยู่ ยังไม่เสร็จเอาไว้เสร็จแล้วจะเอามาไว้ให้ได้อ่าน

(ใครอ่าน กูอ่านเอง)

อืม ครับ

โลกก็ยังคงหมุนไปเรื่อยๆ เนอะ

เดี๋ยวก็จะรู้ที่ฝึกงานแล้วแหละ

เร็วจัง

รีบๆหายป่วยนะรับ (บอกตัวเอง )

ขอบใจมากเด้อ

ถึงคราว เหมันตฤดู                              ลมหนาวมาอยู่เคียงข้าง

วสันต์อันเคยส่ายก็หายห่าง               นางผู้เคยเคียงข้างก็ห่างหาย

เหมันมันหนาวร้าวถึงทรวง               พุ่มพวงลวงหลอกปลอกชาย

ไม่เคยเข้าถึงความหมาย                      รักแท้แม้ตายมิร้างไกล

เหมันหันหกสะทกหวาด                   วสันต์กลับวาดสายช่ำเย็นไหล

เปียกผ้าเปียกหมอนที่ตากไว้              เปียกกายเปียกใจร้าวราน

แด่นักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง(ผู้ที่ หลงตัวเอง ไอ้ส้นตีน)

กูเป็น...

นักศึกษามหาลัยใหญ่ยิ่งนัก               ใครใคร่จักลองดีดูซักหน

กูคนนี้มีสมองเป็นยอดคน กูคือผู้ฝ่าฝนเอนเข้ามา

สอบผ่านไปแล้วสี่วิชา ยากมากมาย การสอบครั้งนี้ มีความตั้งใจเกิดขึ้นกับตัวเองและได้ทำมาแล้วทั้งสี่วิชา คือ การตั้งใจเข้าสอบสาย หลายคนอาจติดว่า เรามัวทำอะไรอยู่ แต่ความจริงมันเป็นความตั้งใจโดยสุจริต ตั้งใจที่จะนอนให้ตื่นมาเพื่อที่จะไปสอบสาย เพราะอะไรน่ะหรือ ไม่บอก ลองไป เดากันเอาเองนะ

ผ่านไปแล้วจริงๆนะกับการทำรายงานอันแสนจะน่าเบื่อ แต่ก็สร้างความภูมิใจให้ตัวเราเองมากทีเดียว ขอบใจทุกคนที่คอยช่วยนะ (ขอบใจมึงมากนะ กูอยู่ข้างมึงเสมอแหละ มึงรู้ใช่ไหมว่ากูพูดถึงมึง) ชีวิตมันไม่ได้มีอะไรมากมายหนัก อะไรที่เป็นความสุขก็ทำไปเถอะ เดี๋ยวตายไปก็ไม่ได้ทำ คิดมากน่า

                รากหญ้าประชาคม สองสามสัปดาห์ที่ผ่านมาเราไม่ได้กินข้าวที่ร้านป้าด้วยกันเลยนะ คิดถึงรากหญ้าน้อยๆทุกคนนะครับ ปิดเรียนพักผ่อนมากๆนะ เปิดเรียนมีงานใหญ่รอเราอยู่ ทำเพื่อฝัน ที่เราวาดไว้ด้วยกันนะครับ ทุกคน

                “อยากกลับไปแนบซบไอดิน บ้านรำพึงคิดถึงไม่ห่าง”

ด้วยเหตุผลหลายประการที่ทำให้อยากกลับบ้าน สามารถจำแนกเป็นข้อๆ ได้ดังนี้

- คิดถึงพ่อแม่ พี่น้อง ปู่ย่า ตายาย ลุงป้า น้าอา เพื่อนฝูง(ต้องเป็นฝูงด้วยนะ กูปิดเรียนไม่ตรงพวกมึงเลย)

- อยากกลับไปช่วยแม่ขายกาแฟ ร้านที่แม่เปิดใหม่ เพื่อหาเงินมาส่งลูกชายเรียน

- อยากกลับไป ดูเกรดน้องสาวว่าเป็นไงบ้าง

- กลับไปช่วยพ่อขับรถ

- กลับไปกินข้าวกับครอบครัว

- กลับไปนอนอยู่ บ้านยาย

- กลับไปให้อาหารหมู

- กลับไปฟังปู่เล่านิทาน

- กลับไปช่วยพี่แดง ขายน้ำเต้าหู้

- กลับไปช่วยพี่กุ๊ก ขายปลาทู

- กลับไป ตัดผม

- กลับไป เอาต้นจันผาที่เพาะไว้มา แจกมิตรรักแฟนเพลง

- กลับไปซื้อย่ามซีไรต์มาฝากพี่น้องรากหญ้า

- กลับไปให้ยายกอด

- กลับไปห้องสมุด

- กลับไปดูเขื่อนตาเกาว์

สุดท้าย กลับไป บ้านกู

บ้านจ๋าบ้าน คิดถึงบ้าน แล้วน้ำตาไหล เพราะเหตุจำเป็น ให้ฉันต้องไกล อยากรีบกลับไป ซบกลิ่นไอดิน คิดถึงเสียงซอตัวเก่า คิดถึงข้าวมะลิสุดหอม คิดถึงกลิ่นแก้วดอกพยอม  ฝากมาเป็นกลอน สะออนบ้านเฮา