ขอเป็นเพียงรากหญ้าสามาลณ์

คร้านเป็นอมรินทร์เสวยสวรรค์

The root of grass I"am,

Neglecting the kings of Heaven.

หนาวลมคลุมผ้าห่ม                             ปกลม     ก็หาย

เราไซร้บหนาวกาย                              แต่คู้

เพราะใจสั่นบคลาย                             ผิงไฟ     หาอุ่น

อยากพ้อสาวชาวไร่                             หากได้   คงหาย                  

                สาวอยู่เมืองเพชรไป่โน้น                  เรามัก     ปักทรวง

เพียงหนึ่งหญิงอันดวง-                     พุ่มแก้ว

มักนางแล้วหาลวง                               มักมั่น     บหวั่น

อดไป่หานานช้า                                  จักเอื้อย  คำมัก     

                น่าฮักหนอแก้วแวววาวเฮื้อนฟ้า                       พี่นี้มาเอื้อนเอ่ยเฉลยคำแม่นมั่น

หาได้มาปีนตาลแล้วลวงกัน                              เพิ่งรู้แก้วสวรรค์อยู่เมืองเพชรเล่าเอย

เปิดเรียนมาไม่กี่วันใกล้สอบแล้ว

ต้องรีบขยันอ่านหนังสือ

เด๋วว่างๆ นะ กำลัง เขียนกลอนใหม่ๆอยู่ ยังไม่เสร็จเอาไว้เสร็จแล้วจะเอามาไว้ให้ได้อ่าน

(ใครอ่าน กูอ่านเอง)

อืม ครับ

โลกก็ยังคงหมุนไปเรื่อยๆ เนอะ

เดี๋ยวก็จะรู้ที่ฝึกงานแล้วแหละ

เร็วจัง

รีบๆหายป่วยนะรับ (บอกตัวเอง )

ขอบใจมากเด้อ

ถึงคราว เหมันตฤดู                              ลมหนาวมาอยู่เคียงข้าง

วสันต์อันเคยส่ายก็หายห่าง               นางผู้เคยเคียงข้างก็ห่างหาย

เหมันมันหนาวร้าวถึงทรวง               พุ่มพวงลวงหลอกปลอกชาย

ไม่เคยเข้าถึงความหมาย                      รักแท้แม้ตายมิร้างไกล

เหมันหันหกสะทกหวาด                   วสันต์กลับวาดสายช่ำเย็นไหล

เปียกผ้าเปียกหมอนที่ตากไว้              เปียกกายเปียกใจร้าวราน

แด่นักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง(ผู้ที่ หลงตัวเอง ไอ้ส้นตีน)

กูเป็น...

นักศึกษามหาลัยใหญ่ยิ่งนัก               ใครใคร่จักลองดีดูซักหน

กูคนนี้มีสมองเป็นยอดคน กูคือผู้ฝ่าฝนเอนเข้ามา

สอบผ่านไปแล้วสี่วิชา ยากมากมาย การสอบครั้งนี้ มีความตั้งใจเกิดขึ้นกับตัวเองและได้ทำมาแล้วทั้งสี่วิชา คือ การตั้งใจเข้าสอบสาย หลายคนอาจติดว่า เรามัวทำอะไรอยู่ แต่ความจริงมันเป็นความตั้งใจโดยสุจริต ตั้งใจที่จะนอนให้ตื่นมาเพื่อที่จะไปสอบสาย เพราะอะไรน่ะหรือ ไม่บอก ลองไป เดากันเอาเองนะ

ผ่านไปแล้วจริงๆนะกับการทำรายงานอันแสนจะน่าเบื่อ แต่ก็สร้างความภูมิใจให้ตัวเราเองมากทีเดียว ขอบใจทุกคนที่คอยช่วยนะ (ขอบใจมึงมากนะ กูอยู่ข้างมึงเสมอแหละ มึงรู้ใช่ไหมว่ากูพูดถึงมึง) ชีวิตมันไม่ได้มีอะไรมากมายหนัก อะไรที่เป็นความสุขก็ทำไปเถอะ เดี๋ยวตายไปก็ไม่ได้ทำ คิดมากน่า

                รากหญ้าประชาคม สองสามสัปดาห์ที่ผ่านมาเราไม่ได้กินข้าวที่ร้านป้าด้วยกันเลยนะ คิดถึงรากหญ้าน้อยๆทุกคนนะครับ ปิดเรียนพักผ่อนมากๆนะ เปิดเรียนมีงานใหญ่รอเราอยู่ ทำเพื่อฝัน ที่เราวาดไว้ด้วยกันนะครับ ทุกคน

                “อยากกลับไปแนบซบไอดิน บ้านรำพึงคิดถึงไม่ห่าง”

ด้วยเหตุผลหลายประการที่ทำให้อยากกลับบ้าน สามารถจำแนกเป็นข้อๆ ได้ดังนี้

- คิดถึงพ่อแม่ พี่น้อง ปู่ย่า ตายาย ลุงป้า น้าอา เพื่อนฝูง(ต้องเป็นฝูงด้วยนะ กูปิดเรียนไม่ตรงพวกมึงเลย)

- อยากกลับไปช่วยแม่ขายกาแฟ ร้านที่แม่เปิดใหม่ เพื่อหาเงินมาส่งลูกชายเรียน

- อยากกลับไป ดูเกรดน้องสาวว่าเป็นไงบ้าง

- กลับไปช่วยพ่อขับรถ

- กลับไปกินข้าวกับครอบครัว

- กลับไปนอนอยู่ บ้านยาย

- กลับไปให้อาหารหมู

- กลับไปฟังปู่เล่านิทาน

- กลับไปช่วยพี่แดง ขายน้ำเต้าหู้

- กลับไปช่วยพี่กุ๊ก ขายปลาทู

- กลับไป ตัดผม

- กลับไป เอาต้นจันผาที่เพาะไว้มา แจกมิตรรักแฟนเพลง

- กลับไปซื้อย่ามซีไรต์มาฝากพี่น้องรากหญ้า

- กลับไปให้ยายกอด

- กลับไปห้องสมุด

- กลับไปดูเขื่อนตาเกาว์

สุดท้าย กลับไป บ้านกู

บ้านจ๋าบ้าน คิดถึงบ้าน แล้วน้ำตาไหล เพราะเหตุจำเป็น ให้ฉันต้องไกล อยากรีบกลับไป ซบกลิ่นไอดิน คิดถึงเสียงซอตัวเก่า คิดถึงข้าวมะลิสุดหอม คิดถึงกลิ่นแก้วดอกพยอม  ฝากมาเป็นกลอน สะออนบ้านเฮา

มึงต่อยกับเพื่อนกูไหม? 555

ฉักฉักเฉื่อยเฉื่อย                                  เรื่อยเรื่อยรอนเร่

หลังติดกับเป้                                        เกเรความคิด

ชีวิตชีวิต                                                ผิดถูกถูกผิด

มือเราลิขิต                                             มิตรหรือศัตรู

ก้าวเดินค่อยก้าว                                   เท้าเมื่อยพักครู่

ตื่นดูเช้าตรู่                                            มองผู้มองคน

น้ำรดสู่หน้า                                          ขาเราอดทน                         

พร้อมพ้นสับสน                                  วนวกในหัว

ก้าวย่างแห่งฝัน                                    ข้ามวันดีชั่ว

ผ่านเลยมืดกลัว                                     เข้าใจตัวเรา

พากเพียรเรียนร่ำ   อุตสา หะ

ปริญญาใบนั้น        ใฝ่ฝัน

ตรากตำท่องตำ       รา แฮ

เหนื่อยยากลำบาก   ลำบน

อังกฤษนั้นไซร้     ยลยาก

บังคับให้ปาก     หัดท่อง

ภาษาไม่คล่อง    ล่องลอย(รีไทม)

เทรมนี้นั้นหนา    เจ้าจง  อย่ามา

อีกหนึ่งหนักหนา  ไม่ต่าง   ดอกสู

ภาษาท่านกับแฟน     สนทนา

ไทยเอยเจ้าช่าง    ยากเข็ญ   ยากยิ่ง

อาจารย์วอนเว้า   หักอีกแล้ว  คะแนน

เหลือเข็ญยากเย็น   หนาหนัก

ทียู ว่าอ่าน       ไม่ตัก ความรู้

หนึ่งหนึ่ง ยำยำ    อารยะ

อารยัน วัฒนะ     โครตะ แห่งโหด

หนึ่งสอง ลองแล้ว    ขาอ่อน

ท่องจน จนเหนื่อย  ยังเหลืออีกมาก

ปัดปันยาไปไกล    ไปแล้ว ไปแล้ว

คอมเอย เจ้า ช่าง      เจื้อยเจี้ยว  อังกฤษ

ไทยคำ ษาปะกิต      อีกสิบคำ

ฟังหารู้เรื่อง      อันใด เลยแฮ

หนึ่งสาม  โอ้ย ยอด    รักดวงใจ

ซีนั้น  ก็กิน              เพราะนี้เอง

คิดถึงคิดถึงคิดถึงคิดถึง

วันนี้วันที่ เท่าไหรแล้วว่ะ

จำไม่ได้

ก้มหน้าลงปลงแล้วในความรัก                                                                                                                                                                                                                    

ประจักษ์ชัดวัดค่าในควา,หมาย                                                                                                                                                                                                                         

ไร้ซึ่งรักอักอกตกต้องตาย

แต่มีแล้วเหมือนควายขายจำนำ

ทบทวนดูรู้ดีในชีวิต

เราลิขิตผิดถูกช่างน่าขำ

ผูกชีวิตติดกับเสียงเพียงหนึ่งคำ

ที่เขาพร่ำอำอวดประกวดรัก

รักของฉันขอเพียงแค่ได้รัก

รักของฉันไม่ต้องการสิ่งใดตอบ

รักของฉันประกอบจากความรู้สึก

รักของฉันคือส่วนลึกจากในใจ

รักของใครก็รักของคนนั้น

รักของใครฉันไม่ยุ่งไม่ข้องเกี่ยว

รักของใครเพียงยึดมั่นในรักเดียว

รักของใครเที่ยวเล่นไปแสนไกล

มองไปซิที่ปลายขอบฟ้านั่น                   มีเธอรอฉันอยู่ขอบตรงนั้น

ยึดมั่นในสัญญามีร่วมกัน                       ที่แห่งฝันมีฉันและมีเธอ

นานมากแล้วที่เราได้ห่างหาย                 ออกตามหาความหมายซึ่งเฝ้าเพ้อ

ยังไม่พบสิ่งที่ฉันอยากเจอะเจอ             แล้วตัวเธอเจอความหมายไหมตะวัน

ตะวันจ๋าเธอเหนื่อยล้าบ้างหรือเปล่า       ไม่บอกเล่าเรื่องราวมาสู่ฉัน

อยู่ทางนี้ก็เหงาเหมือนทุกวัน                 มีแต่ฝันมีแต่ฉันไร้ตะวัน

ตะวันจ๋าหากว่าย้อนกลับไปได้               ฉันจะไม่จากเธอมาหาความฝัน

ฉันจะอยู่เคียงข้างกับตะวัน                    เป็นพระจันทร์อันอิ่มรักในดวงใจ

แต่ตอนนี้ภาระเราหนักนัก                     ต้องส่องแสงนำรักไปแจกให้

คงต้องทำอยู่อย่างนี้ตลอดไป                  หากทิ้งไว้แล้วจากไปใครจะทำ

ตะวันจ๋าเขียนจดหมายมาหาบ้าง           ฉันอ้างว้างเปลี่ยวเปล่าไม่ขบขัน

ขอดวงดาวให้ส่งต่อร้อยเรียงกัน             สักวันฉันคงได้รับจากดวงดาว

นี่ก็ใกล้จวนค่ำจำลาก่อน                         หากเธอนอนอย่าลืมทาแป้งขาว

หลับพักผ่อนไม่ต้องรับรู้เรื่องราว           สุกสกาวดาวจะบอกว่า ฝันดี

จบแล้วครับวิชาเรียนที่น่าเบื่อที่สุดในโลก

จบแล้วครับ

จบแล้วจริงๆ วิชาดูงาน

ตอนนี้ยังเหลือวิชาน่าเบื่ออันดับสอง นั่นคือ จริยธรรม

                                                           ประกาศ

หากยังน่าเบื่อต่อไป เราจะทำการ ไม่เข้าเรียน

เพื่อส่งเสริมการติด เอฟอย่างถ้วนหน้า

ตามการบัญญัติกฎหมู่ ฉบับที่หนึ่ง พ.ศ. ๒๕๕๐

แห่งประชาคมคนอยากโดนเรียนเป็นกิจวัตร

อันมีสองศรีซีไรต์เป็นประธานสมาคม

ด้วยความปราถนาดีอย่างถ้วนหมู่ทุกผู้คน

ฝ่ายประชาสัมพันธ์มูลนิธิสองศรีซีไรต์

อันมีตั้งกับกฤษเป็นประธานร่วมและพนักงานซึ่งมีอยู่สองคน

แล้วเจ้าก็กลับมา บินถึงรังเมื่อฟ้าสาง เรื่องราวที่เลือนรางบนแผ่นไม้ วางที่เดิม

มีเพียงความเคลื่อนไหว เพื่อเพิ่มแต่งให้รังสวย

ที่นี่ไร้จนรวย เพราะเหตุว่าฟ้าบ่กั้น 

แม่น้ำไหลไปแล้ว ทำได้แต่แค่รำลึก  ถึงฝังความรู้สึก ก็นึกแล้วเก็บในใจ

เจ้าเหิรมาอีกครา หลังหายหน้าไปนานนม

หรือสิ่งเรียกว่าคน ทำให้เจ้านั้นตรอมตรม

รังเจ้าอยู่ที่เก่า เหล่าดอกไม้บานอยู่ใกล้

เป็นสหายคลายเหงาใจ

ใจที่สุขไม่ย่างกราย

                พักผ่อนแล้วหายเหนื่อยอยากบินต่อ

                กางปีกให้กว้างกว้าง แล้ววางโศกไว้ข้างข้าง

เชื่อมั่นในหนทางที่เจ้าเลือก แล้วบินไป

บินไปให้ถึงฝัน ฝันถึงโลกที่สดใส

บอกร่างและหัวใจตัวเจ้าไว้ให้อดทน

                วันนี้บินได้น้อยอย่าท้อถอยอย่าสับสน

ชนะในหัวใจตน

เจ้าก็พ้นจากความกลัว

                และแล้วเจ้าก็บินต่อไป

และแล้วเจาก็บินต่อไป

แล้วเจ้าก็ไม่กลับมา

                ข่าวคราวเขาเล่าว่า

เจ้าบินไปถึงโลกสวย

โลกที่ไร้จนรวย

โลกที่ป่วยไข้ไม่มี

เขาว่าเจ้ามีความสุข

เขาว่าเจ้าไม่มีทุกข์

เขาว่าเจ้าไม่นั่งเจ่าจุก

เขาว่าเจ้าชนะใจตัวเอง

แด่

หนุ่มสาวนักฝัน  ฝันของเธอแสนสวย

ฝันถึงโลกที่ไร้จนรวย

ฝันถึงโลกที่ท้องอิ่มทั่วหน้ากัน

ถ้าอย่างนั้นจงฝัน และมุ่งมั่น

ถ้าอย่างนั้นจงมุ่งมั่นในฝัน

ไม่นานฝันสวยงามจะเป็นจริง

    เพื่อนรัก ทางแห่งฝันทอดยาวแสนไกลนักหนา

อุปสรรคขวางหนามเกินพรรณนา

 ให้ฟันฝ่าพารากหญ้าได้เติบโต

ดิน ทั่วแคว้นแดนนี้ช่างแล้งนัก

รากหญ้าน้อย จะค่อยค่อยฝังรากอย่างแน่นหนัก

เพราะว่าเราใช้ใจ มาฟูมฝัก

รากหญ้าที่รัก ของเพื่อนรัก จึงแข็งแรง

มาเถิดมา เพื่อนเอย เคยเหนื่อยยาก

ที่ตรำตราก หาใช่จะสูญสิ้น

เพราะรากหญ้า รากน้อยคล้อยลงดิน

เป็นทรัพย์สินแห่งมหาผู้ทุกข์ทน

เราก็ คือ รากหญ้าน้อยคล้อยสู่ดิน

เป็น รากหญ้าคู่แผ่นดินดินสอโดม